Broertje in Fotoboek van Utrecht

Fotoboek van Utrecht en de herinneringen

Gisteren kwam ik Harry van Staa tegen. Hij had een fotoboek van Utrecht onder zijn arm.

‘Ik ken dat boek’, zeg ik, ‘daar staat een foto in waarop mijn broertje staat’. Ik trek het boek onder zijn arm vandaan en begin te bladeren. ‘Kijk hier. Op de slee van de heuvel bij het Lucas Bolwerk’.

Harry kijkt me aan en lacht. ‘Ik dacht dat je een grapje maakte’, zegt hij, ‘ik ken je zo langzamerhand’.

‘Het is mijn broertje. Hij zit bovenop Robbie, een neefje van Dennis en Orlando van Ommeren. Die broertjes glijden op een slee erachter. De familie Van Ommeren woonde tegenover ons’.

Fotoboek van Utrecht

Even staar ik voor me uit. ‘Hoe lang is dit geleden’, mijmer ik, ‘ik schat mijn broertje hier een jaar of acht’.

‘Ik weet niet van welk jaar dit boek is’, zegt Harry.

‘Achterin dit fotoboek van Utrecht staat nog iets over de fotograaf van deze foto, herinner ik me’.

Harry begint te bladeren in het boek dat ik inmiddels heb teruggegeven. ‘Ja, hier staat dat de foto van sleetje rijdende kinderen op pagina 29 is gemaakt door Stramrood’.

Utrechts Nieuwsblad

‘Dat zou Ton Stramrood kunnen zijn, die werkte bij het Utrechts Nieuwsblad’, reageer ik. ‘Het Utrechts Nieuwsblad zat toen nog bij ons achter, in de Keizerstraat. Ik speelde daar veel. Een oom werd daar later chef Binnenland. Ik kende de fotografen, want ik fotografeerde zelf ook veel en vond het leuk op de foto-afdeling rond te hangen. Ik heb bij het UN ook meer eerste vakantiebaantjes gehad’.

‘Wat voor baantjes waren dat?, vraagt Harry belangstellend.

‘Ik was vijftien en ik heb meerdere baantjes bij het Utrechts Nieuwsblad. Ik ben telexboy geweest. Dan moest je een binnenkomend bericht van één van de telexen scheuren, even snel lezen en het dan naar een van de redacties brengen. Ik heb ook een paar weken op de abonnementenafdeling gewerkt. Moest ik klachten aannemen van abonnees die de krant niet hadden ontvangen of een andere klacht hadden’.

‘Makkelijk zo’n bedrijf in de buurt’.

Journalistieke start

‘Ja, helemaal omdat journalistiek me altijd heeft getrokken. In mijn herinnering was mijn allereerste baantje als freelance medewerker bij Groot Utrecht. Dat was een huid-aan-huisblad van Wegener. Mijn eerste bericht ging over de plannen voor een winkelsluitingswet. De meest leerrijke herinnering was echter een 60-jarig huwelijk.

‘Vertel eens’.

‘Ik moest dat 60-jarig echtpaar interviewen voor een kort berichtje. Ik kwam daar, volgens mij in de Troelstralaan, zaten daar die twee oudere mensen en alle kinderen en kleinkinderen. Want er zou een journalist van de krant komen. Daar kwam ik als vijftienjarige binnen.

Ik legde uit dat ik voor de twee lang gehuwden kwam en dat de aanwezigheid van alle anderen niet nodig was. Iedereen ging weg, alleen een dochter bleef. Ik had al snel genoeg informatie voor het beoogde bericht, maar ik bleef nog ruim een half uur met ze praten. Ik schreef een langer stukje dan gebruikelijk bij het krantje. Later bleek de eindredactie het te hebben ingekort tot de standaard’.

‘Dat is een mooie ervaring op jonge leeftijd. De autoriteit die je wordt toegedicht vanwege een titel. Het zal toch even schrikken zijn geweest toen je dat huis binnenstapte’.

Incasseringsvermogen

‘Inderdaad, maar ik herstelde me denk ik snel en ik begreep ook dat ik de touwtjes in handen moest nemen. Dat de eindredactie mijn stukje inkortte was ook een les. Zo’n les kreeg ik daarna nog bij verschillende andere vakantiebaantjes en later bij het serieuze werk. Ik weet nog goed dat ik bij Bridge ging werken, een salespromotion bureau dat toen nog aan de Apollolaan in Amsterdam zat. Het eerste dat de eigenaar, Ruud Lampers, aan me vroeg was of ik incasseringsvermogen had. Want van mijn ideeën en concepten zou maar een heel klein deeltje zijn terug te vinden in de uiteindelijke producties. Nou, incasseringsvermogen had ik toen al’.

Harry lacht. ‘Mooi hè, hoe zo’n fotoboek van Utrecht en met name de foto van je broer, herinneringen naar boven brengt’.

Foto associaties

‘Tja, dat is een fenomeen dat ik ook vaak zag bij de foto’s van Polyvisie. Daarop is het eerste boek op gebaseerd dat ik maakte met die foto’s en de fotocolumns later voor het AD en ander bladen. Foto’s wekken associaties op met gebeurtenissen uit het eigen leven. Ik kan je daar ook vele anekdotes over vertellen. Bijvoorbeeld van de dementerende ouder die al twee jaar niet sprak en na het zien van een historische foto ineens honderduit begon te praten’.

‘Ik ken het fenomeen. Bij de muurschildering Westraven gebeurde het ook. Mensen zien die oude gebouwen, waarvan een deel al is gesloopt, en vertellen hun herinneringen. Sommige hebben mooie, blije verhalen, andere zijn vervuld van weemoed, melancholie en nostalgie’.

Ik glimlach, ‘een beeld zegt meer dan duizend woorden, is het gezegde. Maar na het zien van één beeld komen die duizend woorden vanzelf’.

Print deze pagina
Bovenstaand bericht is geschreven op 14 november 2016 door in de categorie 2016, Algemeen

Vorige en volgende berichten

« Ouder: Nieuwer: »

Een willekeurig bericht

Ik schrijf op deze site over allerlei onderwerpen. Soms is het heel persoonlijk, soms vooral informatief of beschouwend. Hieronder een willekeurig bericht uit ruim 2000 berichten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code