Nicolas Cage een goede acteur

Een goede acteur, wat is dat

‘Hij is een goede acteur’, zegt cafébaas Fedor terwijl hij biertjes voor ons tapt. Hij heeft met twee mannen in ons gezelschap een gesprek over films en acteurs. Ik houd me buiten hun discussie, want dat is het inmiddels geworden.

Maar ik word in het gesprek getrokken. ‘Wat vind jij René?’, luidt de uitnodigende vraag van Fedor. Omdat het op dat moment over een bepaalde acteur gaat antwoord ik, ‘ik vind Nicolas Cage geen goede acteur, maar ik wil dat graag toelichten’. Die aanvulling maak ik vanzelfsprekend vanwege de status die hun discussie inmiddels heeft bereikt.

Nicolas Cage is een goede acteur

‘Nicolas Cage is een heel goede acteur’, herhaalt Fedor zijn eerdere gemaakte uitspraak.

‘Ik vind van niet’, zeg ik.

‘Wat weet jij er nou van’, reageert Fedor ineens toch wat fel.

‘Je vraag mijn mening. Waarom zou die van mij minder zijn dan die van jou?’.

‘Hij is een goede acteur want hij heeft een Oscar gewonnen’.

Ik kan op allerlei manieren reageren. Maar tegen zulke logica kan ik niet op, besef ik. Dus trek ik me weer terug uit de discussie.

Een goede acteur volgens het publiek

Ik herken het probleem bij de vraag of een acteur goed is. De meeste mensen bekijken en beoordelen een acteur in zijn omgeving, meestal een film. Of een film goed is hangt vaak samen met aannames. Iemand vind bijvoorbeeld een actiefilm goed als er veel achtervolgingen en vechtscènes in zitten. Als de film daarmee als goed wordt beoordeeld, vindt die persoon de hoofdrol spelende acteur meestal ook goed.

Veel mensen kunnen ook reageren vanuit hun emotie bij het kijken. Hebben ze plezier beleeft bij een film, zaten ze op het puntje van hun stoel of zoiets, dan is de film goed. En de acteur evenzo. Verder speelt natuurlijk altijd het positief beoordelen op basis van de bekendheid van een persoon. Terwijl bekendheid niets zegt over vaardigheden en kennis.

In enkele gevallen slechts is het de acteur op zichzelf die indruk maakt. Omdat hij een bepaalde rol geloofwaardig weet te brengen.

Een goede acteur

Acteren is gewoon werk. Het bestaat uit dat geloofwaardig overbrengen van een karakter in een aantal filmscènes. Daarvoor moet een acteur (of actrice) zich eerst in die persoon inleven. Bij het neerzetten van een bestaand persoon is dat waarschijnlijk meer werk dan bij een karakter. John F. Kennedy spelen in een biopic is anders dan een aan drugsverslaafde vader die op het criminele pad gaat.

Heeft de acteur een beeld van de persoon die hij moet uitbeelden, dan volgen de scènes. Een goede acteur kan met allerlei middelen de persoon die hij moet spelen geloofwaardigheid meegeven. De gebruikte middelen verschillen per scène. De beschikbare middelen bestaan uit een stembuiging, een oogopslag, lichaamshouding, emotionele reactie en nog veel meer.

Vanzelfsprekend kunnen bij het neerzetten van een persoon kleding en dergelijke ook helpen. Echter, kleren maken wel de man, maar niet de acteur. Je hoeft voor dat soort keuzes geen goed acteur te zijn.

Voorbereiding van de goede acteur

Een goede acteur zal zich dus voorbereiden. Hij leest en bestudeert het script. Wellicht heeft hij daarna al ideeën bij de persoon die hij gaat vertolken. Daarna bekijkt hij de scènes en de middelen die daarin nodig zijn om die persoon geloofwaardig neer te zetten; wellicht zoals de scriptschrijver het heeft bedoeld. Veel vindt daarbij ook plaats in overleg met de scriptschrijver, de regisseur en andere betrokkenen.

Maar uiteindelijk moet het gebeuren, de rol wordt gespeeld. Een goede acteur kan dan vlot de benodigde middelen inzetten. Verwacht de regisseur een verbaasde blik dan moet de acteur die wel kunnen brengen. Het mag een paar keer fout gaan in combinatie met een tekst die hij tegelijk met zijn mimiek moet uitspreken en de overige handelingen en interacties. Maar uiteindelijk wil iedereen en vooral de producent, die het geld beheert, dat een scène niet te vaak opnieuw hoeft te worden gespeeld.

Een goede acteur en een goede acteur

Wat een goede acteur moet kunnen is na bovenstaande wel ongeveer duidelijk. Kan  hij ook daadwerkelijk wat hij moet kunnen, dan zou je al van een goede acteur kunnen spreken. En vanuit die definitie moet ik waarschijnlijk toegeven dat Nicolas Cage een goede acteur.

Er speelt bij een heel goede acteur nog iets. Dat is het voor de kijker onzichtbaar worden van de acteur. De acteur zit dan zo goed in zijn rol dat je als kijker vergeet dat je naar Tom Hanks, Robert de Niro of een andere filmster kijkt.

Nicolas Cage is alsnog een goede acteur

Zelfs vanuit die extra definiëring zou ik Nicolas Cage een goede acteur kunnen noemen… in zijn vroege films. En als een goede bakker bij een paar mislukte broden nog steeds een goede bakker is, dan is Nicolas Cage nog steeds een goed acteur.

Probleem is dat hij het kan, maar het in veel films niet meer liet zien. Dat kan allerlei redenen hebben. Punt is dat hij acteren opvatte als een maniertje in plaats van werk. Zijn maniertjes zag ik te veel in zijn films. Het was Nicolas Cage en niet een gespeeld karakter. Telkens dezelfde oogopslag en bewegingen, zoals hij die waarschijnlijk in zijn gewone leven ook maakt.

Wellicht moet ik niet zeggen dat hij geen goed acteur is. Maar zeker is dat hij in meerdere films niet goed acteert, zoals een goede bakker die slechte broden bakt. Ik vermoed overigens dat hij bij zijn latere films ook nauwelijks iets aan voorbereiding deed. En dan geldt wellicht dat een goede acteur niet alleen iets moet kunnen, maar wat nodig is ook moet doen.

Aanvullende informatie

  • Er zijn meerdere goede acteurs die perioden hadden van minder goed acteerwerk. Robert de Niro had ook een tijdje dat geld verdienen waarschijnlijk interessanter was dan goed acteren. Waarbij hij dus rollen aannam en op ervaring en maniertjes vertrouwde in plaats van een karakter geloofwaardig neerzetten.
  • Fedor vindt Steven Seagal ook een goede acteur. Terwijl Seagal zelf, zou hij zijn ingespoten met natriumthiopental, vertelt dat hij een slecht acteur is.
  • Bovenstaande is vanzelfsprekend slechts een summiere schets van wat een goede acteur definieert. Bovendien zijn er verschillen in de invulling. Daarvoor zou je eens kunnen kijken naar de verschillende acteer technieken. Bijvoorbeeld:
    • The Method, gebouwd op de acteertechnieken van de Rus Konstantin Stanislavski, is nog steeds populair bij veel acteurs. Het werd vooral bekend door Marlon Brando. Maar wordt ook gebruikt door Robert de Niro, Al Pacino, Jack Nicholson en heel veel anderen.
    • Bekend is ook de methode van Lee Strasberg. Die wordt vaak verward met The Method, maar is anders in benadering.
    • Er zijn veel acteercoaches in Hollywood. Denk daarbij aan de Netflix-serie ‘The Kaminsky Method’. Een bekende coach is Ivana Chubbuck. Zij gaf onder andere les aan Brad Pitt, Charlize Theron, Jake Gyllenhaal en Jon Voight.
    • Terry Schreiber is een regisseur, maar ook een acteerleraar. Edward Norton is zijn bekendste leerling.

Boeken

Er zijn veel meer methoden, waarbij soms de verschillen subtiel zijn. Enkele interessante boeken zijn:

  • De boeken van Konstantin Stanislavski. Maar bijvoorbeeld ook het boek ‘The Stanislavsky System of Acting Legacy and Influence in Modern Performance’ uit 2008 van Rose Whyman
    • Voor iemand die geïnteresseerd is in de Stanislavski methode is ‘Acting: The First Six Lessons’ van Richard Boleslavsky een aanrader. De Poolse regisseur schreef het in 1933, maar het wordt regelmatig herdrukt.
  • The power of the actor uit 2004 over de Chubbuck acteertechniek, geschreven door Ivana Chubbuck.
  • Acting: Advanced Techniques for the Actor, Director, and Teacher, uit 2005 van Terry Schreiber met een voorwoord van Edward Norton.
  • Interessant zijn ook acteurs die vertellen over hun acteertechnieken en -ervaringen:
    • Michael Caine schreef meerdere boeken over zijn werk, bijvoorbeeld ‘Acting in Film: An Actor’s Take on Movie Making’ uit 2008. Een ander boek van Caine is ‘Blowing The Bloody Doors Off’ uit 2018. Het is meer autobiografisch, maar hij vertelt erin ook zijn ideeën over acteren.
  • Er zijn talrijke (auto)biografieën van en over acteurs, maar die zullen niet allemaal iets vertellen over het gebruik van acteertechnieken.
  • Het boek ‘Actors on Acting’, uit 1949 vertelt over de ontwikkeling van acteren vanaf de oudheid en beschouwd vanuit meerdere landen.
    Interessanter over de geschiedenis van acteren vind ik echter ‘The Art of the Actor – The Essential History of Acting from Classical Times to the Present Day’ uit 2005 van Jean Benedetti.

Nicolas Cage

Nicolas Cage is niet alleen onderwerp van discussie bij mijn kroegbezoek afgelopen week. In Amerika is hij populair, maar zijn er talrijke discussies over zijn acteerwerk, persoon en alles wat er omheen hangt. Hij behoorde ooit tot de best betaalde acteurs van Hollywood. Voor zijn recentere films krijgt hij hooguit 1 miljoen dollar, wat een schijntje is voor een topacteur. Interessant is wel

De discussie over zijn acteurschap is wel interessant. Hij volgde lessen aan de beroemde UCLA School of Theater, Film and Television. Maar hij staat niet in de uitgebreide lijst van afgestudeerden. In 2011 vertelde Cage dat hij geleidelijk zijn eigen acteermethode heeft ontwikkeld. Die methode wordt door sommigen ‘nieuw shamanisme’ genoemd. Anderen noemen het Caginisme.

Door velen wordt zijn acteren beschouwd als overacting. Dat is het met veel overdrijving spelen en uitvergroten van de middelen, zoals oogopslag en stemgebruik (zie bijvoorbeeld deze scène uit Vampire’s Kiss). Ik houd er niet van. Slechts in sommige gevallen, bijvoorbeeld bij komische films van Jim Carrey, vind ik het passen.

Zie ook het bericht ‘Sydne Rome, facelift of ongeluk‘ of ‘Fraaie filmposters van Pete Majarich‘.

Print deze pagina
Bovenstaand bericht is geschreven op 28 mei 2022 door in de categorie 2022, Algemeen

Vorige en volgende berichten

« Ouder:

Een willekeurig bericht

Ik schrijf op deze site over allerlei onderwerpen. Soms is het heel persoonlijk, soms vooral informatief of beschouwend. Hieronder een willekeurig bericht uit ruim 2000 berichten.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*

code