Artistieke integriteit

Persoonlijke integriteit? In 2007 maakten Robert Plant en Alison Kraus de CD ‘Raising Sand’. Het album bevat op een paar tracks na een mix van country, blues, folk, rock en bluegrass. Het werd goed ontvangen door de recensenten en het publiek. Ze ontvangen in 2009 een Grammy voor het album van het jaar.

Iedereen verwacht een vervolg op de samenwerking. En inderdaad gaan Plant en Kraus opnieuw de studio in. Maar na vier dagen in de studio besluiten ze niet verder te gaan. Het is niet goed en ‘noblesse oblige’. Ze gaan elk hun eigen weg.

Dat is artistieke integriteit

Jaren eerder, in de tijd dat ik nog voor AW Bruna werkte, sprak ik met Dorethea de Flines over Wayne Dyer. Zij was zijn Nederlandse contactpersoon. Dyer had diverse boeken uitgebracht na zijn zeer succesvolle debuut ‘niet morgen, maar nu’.

A die boeken borduurden voort op dat eerste boek. Natuurlijk was hier en daar iets toegevoegd en was elk boekconcept aangepast. Zo was er een boek dat begint met een lange uitleg over facsisme en een boek in de vorm van een (slechte) roman. Leuk, maar wat voegt dat allemaal toe.

De man was zichzelf aan het herhalen. Waarom? Vanwege het succes of het geld dat binnenstroomde? Is dat de zin van zijn leven?

Het is in ieder geval geen artistieke integriteit.

… waarbij opgemerkt dat ik Dyer hier slechts als een illustratie gebruik. Ik ken de man en zijn beweegredenen niet. En er zijn veel meer voorbeelden van schrijvers en artiesten, zelfs van wie je het niet zou verwachten, die in hun kunstje blijven hangen.

Print deze pagina
Bovenstaand bericht is geschreven op 14 januari 2012 door in de categorie 2012, Algemeen

Vorige en volgende berichten

« Ouder: Nieuwer: »

Een willekeurig bericht

Ik schrijf op deze site over allerlei onderwerpen. Soms is het heel persoonlijk, soms vooral informatief of beschouwend. Hieronder een willekeurig bericht uit ruim 2000 berichten.

Comments are closed.