Klik hier om af te drukken.


Beth Hart

Eind van de middag rijd ik terug naar kantoor. Het is al rustig op het terrein. Alleen een buurman schuin aan de overkant van de straat is er nog. Binnen raap ik de post op start ik mijn computer. In afwachting van het doorlopen van alle schermen loop ik naar een internetcomputer. Ik ga naar youtube en start ‘Beth Hart – Am I the one [1]‘, een live-uitvoering van haar concert in Paradiso. Even later snijdt haar stem, die een ondefinieerbare mix is van invloeden met een boventoon van Janis Joplin, door mijn kantoor.

[2]Ik leerde haar oktober vorig jaar bij toeval kennen. Regelmatig draai ik Joe Bonamassa [3] en die werkt sinds de zomer van 2011 regelmatig samen met Beth Hart. Deze youtube opname was de introductie, daarna volgende vele andere songs en de echte kennismaking. Luister ook eens naar het prachtige ‘Weight of the world [4]‘. Niet alleen is dit een fraaie live-uitvoering in de studio bij een radio-uitzending van Giel Beelen. Let ook eens op de tekst, waarin ze de geborgenheid van het ouderlijk contact bezingt.

Beth Hart [5] is geboren in Los Angeles. Vanaf haar vierde speelt ze piano. Later ging ze naar de ‘LA Highschool for performing Arts’ waar piano en cello haar hoofdvakken waren. Ze trad regelmatig op in clubs in de omgeving van haar woning. Begin jaren negentig won ze tijdens een talentenjacht 100.000 dollar. Het leek het begin van een carrière. Maar het werd een tijd van ups [6] and downs. Successen wisselden perioden van alcohol- en drugsproblemen af. Ondanks alle aandacht en successen voelde ze zich niet gelukkig. Aan haar zoektocht naar evenwicht kwam een einde nadat haar manische depressiviteit was geconstateerd.

De afwisseling van hoogtepunten en diepe dalen die haar leven kenmerkt(e) hebben haar stem gevormd. Je voelt de doorleving in haar stem en menigmaal zit ik met kippenvel op mijn armen, tranen in mijn ogen of trekt een rilling door mijn hele lijf. Niet alleen bij mij, heb ik gemerkt. Ik zag het ook bij vrienden. Een teken dat muziek je raakt, of je het nu wilt of niet.

Lees ook de tekst van freelance journalist Jasper van Vugt over Beth Hart [7]