De dag dat mijn vader overleed

Gisteren, op woensdag 12 december, overleed mijn vader, rond de tijd dat ik dit nu schrijf. Zoals ik eerder schreef constateerde een geriatrisch arts een jaar geleden beginnende Alzheimer bij hem. Met medicijnen was dat te onderdrukken. Maar na een periode van thuisverzorging is hij drie maanden geleden definief opgenomen in een verpleeghuis.

Dinsdagavond rond elf uur werd mijn broer, eerste contactpersoon, gebeld met de mededeling dat mijn vader onrustig was en morfine toegediend had gekregen. Een half uurtje later besloten we er naar toe te gaan.

MIjn vader afgelopen juli, soms verward, soms helder. Op de foto met de grasegel die hij maakte bij de dagopvang.

Tot zondag was zijn toestand wisselend en werd een goede dag gevolgd door een slechte. Geleidelijk kon hij de afgelopen weken steeds minder goed lopen. Horen ging nog wel, als zijn gehoorapparaat werkte en hij zich concentreerde. Praten werd moeilijk, zijn stem steeds zwakker. Tot twee weken geleden had hij nog zijn karakteristieke, ondeugende pretoogjes. Aan zijn blik zagen we dat hij ons nog herkende.

Tijdens  het Sinterklaasfeest vorige week in het verzorgingshuis had hij nog enthousiast meegedaan. Maar de dag erop bracht hij weer slapend door. Uit de gebrekkige communicatie bleek dat hij er geen zin meer in had.

Vanaf zondag kwam hij zijn bed niet meer uit. Het is snel gegaan, zei de verpleegster toen, terugkijkend op de drie maanden. Veel ‘patiënten’ zaten er al jaren. De dinsdagavond erop stonden mijn moeder, broer en ik aan zijn bed. Hij ademde rustig. In de twee uur dat we aan zijn bed zaten veranderde er weinig. Dit kon nog wel een tijdje duren. Uren, dagen, misschien langer. Wie zou het zeggen. We gingen weer naar huis.

Gisterenochtend werd mijn broer weer gebeld. De nachtverpleegster die regelmatig ging kijken bij mijn vader en dan zijn mond bevochtigde, had hem daarbij steeds levend aangetroffen. Ze was kort daarvoor nog geweest, maar ging bij het wisselen van haar dienst nog even bij hem langs. Toen bleek hij voor altijd ingeslapen.

Anderhalf uur na het telefoontje stonden we weer aan zijn bed. Hij lag nog in precies dezelfde houding als waarin we hem die nacht hadden achtergelaten. We konden niet anders dan constateren, terugkijkend op het afgelopen jaar, dat hij dat laatste jaar zijn eigen weg had bewandeld. Niet altijd, door de gevolgen van zijn Alzheimer, zoals hij wellicht had gewild. Maar toch in de natuurlijke geleidelijkheid die je elk mens gunt naar zijn laatste ademtocht.

Nico van Maarseveen (11 april 1929 – 12 december 2012)

Print deze pagina
Bovenstaand bericht is geschreven op 13 december 2012 door in de categorie 2012, Algemeen

Vorige en volgende berichten

« Ouder: Nieuwer: »

Een willekeurig bericht

Ik schrijf op deze site over allerlei onderwerpen. Soms is het heel persoonlijk, soms vooral informatief of beschouwend. Hieronder een willekeurig bericht uit ruim 2000 berichten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code