Zwemles

Deutsch flag - Duitse vlag

Met 24 jongens die ik niet kende stond ik in een grote kleedkamer. Ik was zes jaar en luisterde gespannen naar de vrouw in het witte pak. “Als jullie zijn omgekleed, gaan jullie daar naar boven”, sprak ze gebiedend en ze wees naar een trap in de ruimte. Terwijl ik me omkleedde in de nieuwe zwembroek die ik de dag ervoor met mijn moeder had gekocht, keek ik rond. Ik kende de andere jongens niet, maar voelde een verwantschap in de onbekende situatie.

Een kwartiertje later stonden we aan de rand van het bad. Als de badjuffrouw op haar fluitje zou blazen moesten we het ondiepe water inlopen. Twee jongens huilden, de rest had waarschijnlijk net als ik knikkende knieën. De badjuf wees naar het jongetje naast mij. “Ga jij maar eerst”, zei ze. Het jongetje stapte resoluut door het water tot hij met zijn kin op het water kwam. “Zo is het goed, omdraaien en weer naar de kant”. Even later stapte ik ook door het water, samen met mijn lotgenootjes. De lucht van het water prikkelde in mijn neus en mijn ogen begonnen steeds meer te tranen. Achteraf hoorde ik dat het van het chloor kwam dat in het water was gedaan om het schoon te houden.

Die eerste zwemles gingen we een paar keer met het hoofd onder water, leerden te drijven en durfden een paar jongens van de kant af in het water te springen. Elke wekelijkse les werd het leuker, vond ik. Drie maanden later stonden mijn ouders, broertje en oma langs de kant van het bad en haalde ik mijn eerste zwemdiploma. Er zouden er nog vijf volgen.

verschenen in het tijdschrift OOK! – foto uit archief Deuxième/Polyvisie – het verhaal berust op fantasie.

 

 


Blumen für Oma

Mit 24 Jungen, die ich nicht kannte, stand ich in einem grossen Umkleideraum. Ich war sechs Jahre alt und hörte der Frau im weissen Anzug aufmerksam zu. “Wenn ihr umgezogen seid, geht ihr nach oben”, sagte sie herrisch und zeigte auf eine Treppe im Raum. Während ich meine neue Badehose anzog, welche ich am Tage zuvor mit meiner Mutter gekauft hatte, sah ich mich um. Ich kannte die anderen Jungen nicht, aber fühlte eine Verbundenheit in der unbekannten Situation.

Eine viertel Stunde später standen wir am Beckenrand. Wenn die Bademeisterin auf ihrer Pfeife pfeifen würde, mussten wir in das tiefe Wasser gehen. Zwei Jungen heulten, der Rest hatte wahrscheinlich, genau wie ich, zitternde Knie. Die Bademeisterin zeigte auf einen Jungen neben mir. “Geh Du mal zuerst”, sagte sie. Der Junge stampfte entschlossen durch das Wasser bis sein Kinn das Wasser berührte. “So ist es gut, umdrehen und wieder zurück an den Beckenrand”. Etwas später stampfte auch ich durch das Wasser, zusammen mit meinen Leidensgenossen. Die Luft vom Wasser kitzelte in meiner Nase und meine Augen begonnen mehr und mehr zu Tränen. Später hörte ich, das dies vom Chlor im Wasser kam, welches benutzt wird, um das Wasser sauber zu halten.

Bei der ersten Schwimmstunde gingen wir paar Mal mit dem Kopf unter Wasser, lernten wir zu Treiben und wagten sich einige Jungen vom Beckenrand in das Wasser zu springen. Jede wöchentliche Unterrichtsstunde machte mehr Spass, fand ich. Drei Monate später standen meine Eltern, mein kleiner Bruder und meine Oma am Beckenrand und bekam ich mein erstes Schwimmabzeichen. Fünf weitere würden noch folgen.

Print deze pagina
Bovenstaand bericht is geschreven op 14 augustus 2011 door in de categorie 2011, Fotocolumn

Vorige en volgende berichten

« Ouder: Nieuwer: »

Een willekeurig bericht

Ik schrijf op deze site over allerlei onderwerpen. Soms is het heel persoonlijk, soms vooral informatief of beschouwend. Hieronder een willekeurig bericht uit ruim 2000 berichten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

code