- René van Maarsseveen - https://renevanmaarsseveen.nl -

De wetenschapper en de kikker

Er waren eens een wetenschapper en een kikker. Nee hoor, het is geen sprookje. De wetenschapper en de kikker. Ze hebben niets met elkaar te maken. Maar ik moest gisteren aan beiden denken, toen ik in gesprek was met enkele ondernemers.

Eén van de ondernemers zit ook bij mijn in het kantoorgebouw. Hij zegt op een gegeven moment in het gesprek ‘ja, maar jij bent de hele dag met je blog bezig. Je zit altijd achter je computer’. Ik constateer dat het een beeld is bij die man en dat het niet klopt. Om meerdere redenen. Ten eerste omdat ik veel onderweg ben, ten tweede omdat ik als ik op kantoor ben wel veel computerwerk doe maar beslist niet aan mijn blog. Want die schrijf ik meestal thuis. Hooguit corrigeer ik wat typefouten. Ik kom op dat laatste, dit blog, nog terug.

Zijn uitspraak deed me wel direct aan het verhaal van de wetenschapper denken.

De wetenschapper had een paar dagen vrij genomen om enkele verslagen te lezen die al te lang waren blijven liggen. Vrijdagavond was hij naar zijn tweede huisje gereden, aan de rand van een weiland, ergens in Gelderland tegen de Duitse grens. Met een lang weekend voor de boeg zou het moeten lukken de stapel weg te werken.

Dinsdagochtend  was het eindelijk wat beter weer geworden. Ook was hij flink opgeschoten met zijn verslagen. Hij veroorloofde het zich op de veranda te gaan zitten. Na een ontbijtje ging hij aan de slag. Af en toe genietend van het uitzicht nam hij zijn wetenschappelijke werk door.

Op het weiland werkte een boer. Die ochtend was de boer al vroeg begonnen. Met zijn trekker reed hij strooksgewijs over zijn veld. Enkele keren aan de rand van het weiland had hij naar de wetenschapper gezwaaid als deze toevallig opkeek van zijn werk.

Aan het eind van de middag had de wetenschapper er genoeg van. Zijn ogen deden pijn van het ingespannen lezen. Het leek hem een mooi moment om even in de tuin te werken. Nu hij hier toch was, moest er ook maar even wat onderhoud worden gepleegd.

Hij haalde zijn schoffeltje en andere tuingereedschappen uit het schuurtje en liep terug naar zijn voortuin. Terwijl hij zijn spade in de grond zette kwam de boer voorbij. ‘Zo’, riep de boer, ‘ga je eindelijk ook eens aan het werk’.

Grappighè om te zien hoe mensen naar werk van anderen kijken en hoe ze conclusies trekken vanuit hun eigen referentiekader. En dat geldt natuurlijk niet alleen voor werk.

Tijdens het gesprek, waarin de man over mijn computerwerkzaamheden sprak, realiseerde ik me dat het verhaal van de kikker evengoed geldt voor werkpatronen. Het verhaal van de kikker wordt meestal gebruikt als illustratie van stresssituaties.

Het verhaal gaat ongeveer zo. Als je een kikker in een pan kokend heet water gooit, dan springt het er uit. Maar gooi je het in koud water dat je geleidelijk verwamt tot dezelfde hitte, dan blijft ie zitten. Bij het ontstaan van stress schijnt dat ook zo te zijn, dat je door de geleidelijkheid niet meer ervaart dat je lichamelijk en geestelijk niet meer optimaal functioneert. Maar ook bij veel dagelijkse situaties is het volgens mij van toepassing.

Als iemand die je net leert kennen je iets verwenst, dan haal je je schouders op en denk je ‘rot op joh, idioot’ en je vermijdt verder contact. Maar is het een aardige man of vrouw die geleidelijk meer van zijn of haar ware aard laat zien, dan heb je er in diezelfde geleidelijkheid steeds meer moeite mee de relatie te verbreken. Terwijl dat, zoals ik eergisteren schreef wel het beste is.